Czy prędkość warp byłaby zabójcza?

A po polsku jeszcze o tym TUTAJ napisali.

Masz rację. Naukowcy nie wzięli pod uwagę kilku rzeczy. Zakładając cywilizację rozwiniętą na tyle żeby latać z prędkością światła trzeba założyć że potrafi się ona zabezpieczyć przed zagrożeniami jakie mogą wynikać z jej stosowania.

Tak naprawdę to pewnie pierwszych dwustu warp-astronautów rzeczywiście się spali albo coś takiego, aż wreszcie dwieściepierwszy będzie miał warta i potem każdy będzie go naśladował. Pierwszych dwustu zwykłych żeglarzy też pewnie nie wróciło nigdy do domu.

Pomijając już nawet to, że te całe "badania" są badaniami tylko z nazwy. W rzeczywistości to fantazjowanie bandy jajogłowych. Jak rozpędzą coś cięższego niż pojedyncze cząstki elementarne do prędkości przyświetlnych, to pogadamy.

Może tak pogódźmy się z tym, że akcja ST rozgrywa się w innej rzeczywistości - takiej, w której możliwe jest to, co w naszej jest tylko bajką. I tyle.

Jedno małe ale - zasada działania napędu WARP w ST .

O ile wiem to fizycznie prędkość światła nie jest przekraczana - napęd tego typu zagina przestrzeń .

Najbardziej to w ST do prędkości światła zbliżyli się chyba w TMP - tam ENT leciał z 0,7 c .

A co do radiacji / pól EM i ich wpływu na elektronikę - to wpływa ona w zasadzie na naszą , krzemową elektronikę i miedziane ( lub z innego metalu ) przewody .

Elektronika w ST jest całkiem inna - same przewody to chyba światłowody .

Teorteycznie prędkość światła jest nieprzekraczalna, praktycznie nie wiadomo. My nie potrafimy rozpędzić niczego większego niż cząsteczka elementarna powyżej tych 99 i coś tam procent prędkości światła, więc mowa o "nieprzekraczalności" prędkości światła to jak twierdzenie jaskiniowca z procą, że nie da się zrobić karabinu.

Teoretycznie się nie da. Praktycznie... praktycznie całkiem sporo naukowców na świecie stara się jednak udowodnić, że się da.

W ST prędkość światła w realnej przestrzeni (bez użycia warpa) przekroczył E-D w The Best of Both Worlds no i w zasadzie za każdym razem, gdy wlatywał do jakiegoś układu słonecznego. Dystans 40 kilku godzin świetlnych robił w parę sekund/minut (zależnie od odcinka).

Przy okazji - o ile pamiętam, to odległe galaktyki oddalają się od nas (i innych galaktyk w naszym otoczeniu) z prędkościami większymi od prędkości światła.

oprócz deflektorów to przypomina mi się że pole warp wokól statku go odcina od normalnej przestrzeni...
okręt podróżuje w bąblu.

Zarathos Przy okazji - o ile pamiętam, to odległe galaktyki oddalają się od nas (i innych galaktyk w naszym otoczeniu) z prędkościami większymi od prędkości światła.

Glub oprócz deflektorów to przypomina mi się że pole warp wokól statku go odcina od normalnej przestrzeni...
okręt podróżuje w bąblu.

Glub oprócz deflektorów to przypomina mi się że pole warp wokól statku go odcina od normalnej przestrzeni...
okręt podróżuje w bąblu.

mi się wydawało że oni przez ten bąbel zmniejszyli ciężar stacji i wzmocnili jej strukturę

Ale silniki były impulsowe, czyli poniekąd odrzutowe i były wewnątrz bąbla, a odpychały stację od "zewnętrza". To mi nie pasuje.

biku1 A po polsku jeszcze o tym TUTAJ napisali.

Cross, czyta, czyta, ale część ciekawostek warto omówić szerzej jako news w serwisie.

Silniki manewrowe to jak gdyby odrzutowe. Impulsowe działają w polu (nawet nie wiem jakim) zmniejszającym masę.

I mam pytanie. Skąd wiadomo, że są galaktyki, które oddalają sie od nas z prędkościas większą niż predkość światła? Przecież ich nie widzimy.

Głos laika: Neptuna też na początku nie widzieliśmy, bo w połowie XIX w. nie było takich dokładnych teleskopów. Więc odkryto go za pomocą obliczeń matematycznych tyczących faktu, że jego grawitacja wpływała w jakiś sposób na Urana. Może z galaktykami jest podobnie?